Dołącz do czytelników
Brak wyników

Interpretacje UZP

25 lipca 2019

NR 176 (Lipiec 2019)

Zarzuty stawiane na rozprawie

0 72

Wykonawcy korzystający ze środków ochrony prawnej – w szczególności z odwołania – formułują niekiedy zarzuty w taki sposób, że ich przeciwnik procesowy z treści odwołania nie jest w stanie wywieść, co stanowi podstawę faktyczną zarzutu.

Wpraktyce polega to na tym, że odwołujący wskazuje naruszony przepis, np. art. 89 ust. 1 pkt 4 Pzp, tj. zaniechanie odrzucenia oferty, mimo że zawierała rażąco niską cenę, a w odwołaniu formułuje jedynie ogólne okoliczności, które w jego ocenie świadczą o rażąco niskiej cenie. Bez konkretnych elementów kosztowych, które powinien wykazać tak, aby druga strona mogła się do nich odnieść. I dopiero na rozprawie przedstawia elementy kosztowe, które jego zdaniem świadczą o rażąco niskiej cenie.

Przykład

Odwołujący złożył odwołanie w taki sposób, że na wstępie sformułował zarzuty wskazujące w 10 podpunktach przepisy, które jego zdaniem miały zostać naruszone – m.in. przepis art. 89 ust. 1 pkt 4, art. 90 ust. 1 Pzp – przez zaniechanie odrzucenia oferty z powodu rażąco niskiej ceny.

W uzasadnieniu faktycznym jedynie w ograniczonym zakresie podał okoliczności, które pozwalają na ustalenie i wyodrębnienie zarzutów. Jego zdaniem o rażąco niskiej cenie decydowała np. strata poniesiona przez zwycięzcę przetargu w latach 2016–2017. Natomiast na rozprawie przedstawił zupełnie nowe okoliczności faktyczne, np. wskazał na zbyt niskie wyceny odwodnienia, wyceny kosztów kierownika robót i inne elementy kosztowe w ogóle niewymienione w odwołaniu.
 

Ważne

Działanie polegające na tym, że w odwołaniu wprowadza się zarzut naruszenia art. 90 ust. 3 Pzp, przez dokonanie wyboru oferty konsorcjum jako najkorzystniejszej – w sytuacji gdy złożone przez konsorcjum wyjaśnienia oraz dowody świadczą o tym, iż oferta zawiera rażąco niską cenę oraz koszty, nie wskazuje się natomiast konkretnych okoliczności faktycznych, które byłyby skonkretyzowaniem zarzutu, i sięga się po nie dopiero na rozprawie – jest całkowicie bezpodstawne i rażąco sprzeczne z zasadą kontradyktoryjności postępowania.


Nie daje żadnej możliwości odniesienia się do zarzutów zarówno zamawiającemu, jak i przystępującemu do postępowania odwoławczego. 

W odwołaniu powinno się zawrzeć konkretne wskazanie na zachowanie zamawiającego, np. że zamawiający nie odrzucił oferty, mimo że wynagrodzenie kierownika budowy ustalono na rażąco niskim poziomie, względnie, że cenę kluczowego materiału ustalono na poziomie rażąco niskim. Natomiast w przykładzie podanym powyżej odwołujący w odwołaniu posługiwał się stwierdzeniami ogólnymi, odnoszącymi się do przeszłości, w tym lat 2016–2017, które miały niewiele wspólnego z możliwością wykazania nierealności ceny. 

Nie jest zadaniem Izby dedukowanie na podstawie analizy treści odwołania poszczególnych zarzutów oraz ich uzasadnienia ani dopasowywanie przedstawionej argumentacji do ogólnie sformułowanych zarzutów. 

Uważam, że w przypadku gdyby odwołujący próbował stawiać nowe zarzuty przez wskazywanie nowych okoliczności faktycznych, których nie wymienił w treści odwołania, skład orzekający KIO powinien nie rozpoznawać tych zarzutów zgodnie z art. 192 ust. 7 Pzp. KIO nie może orzekać co do zarzutów, które nie były zawarte w odwołaniu. 

Zakres rozstrzygnięcia Izby, zgodnie z art. 192 ust. 7 Pzp, wyznacza treść odwołania – kwestionowana w nim czynność, a przede wszystkim podniesione zarzuty. Zgodnie z treścią tego przepisu Izba nie może orzekać co do zarzutów, które nie były zawarte w odwołaniu.

Uważam, że w przypadku gdyby odwołujący próbował stawiać nowe zarzuty przez wskazywanie nowych okoliczności faktycznych, których nie wymienił w treści odwołania, skład orzekający KIO powinien nie rozpoznawać tych zarzutów zgodnie z art. 192 ust. 7 Pzp. KIO nie może orzekać co do zarzutów, które nie były zawarte w odwołaniu. 

Granice zarzutów odwołania 

Zarzut jest substratem okoliczności faktycznych i prawnych, które powinny być wskazane w odwołaniu, i to właśnie one zakreślają granice rozpoznania odwołania – stwierdzono w wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt: KIO 2749/17. Oznacza to, że okoliczności faktyczne powinny być wskazane w odwołaniu.

Istotne jest również orzeczenie z 4 stycznia 2018 r., sygn. akt: KIO 2707/17: Zarzut powinien zostać skonkretyzowany, gdyż Izba dokonuje oceny działań podmiotu zamawiającego (w tym wypadku oceny prawidłowości opisu przedmiotu zamówienia) przez pryzmat podniesionych w treści odwołania zarzutów (ich podstaw faktycznych – w tym wypadku konkretnych wymagań odnoszących się do żądania dostarczenia certyfikatów) oraz wzorców kontroli (tj. przepisów Pzp zawierających określone normy prawne w postaci zakazów bądź nakazów określonego postępowania). Aby mogło dojść do uwzględnienia zarzutu, musi dojść do stwierdzenia takiego działania lub zaniechania, które stoi w sprzeczności z treścią wskazanej w odwołaniu normy prawnej. 

W orzeczeniu z 18 stycznia 2019 r., sygn. akt: KIO/2711/18, stwierdzono: (...) zakres rozstrzygnięcia Izby, zgodnie z art. 192 ust. 7 Pzp, wyznacza treść odwołania – kwestionowana w nim czynność, a przede wszystkim podniesione zarzuty. Zgodnie z treścią tego przepisu Izba nie może orzekać co do zarzutów, które nie były zawarte w odwołaniu. Zatem zarzuty odwołania muszą być skonkretyzowane, a Izba nie może wyznaczać ich granic w zastępstwie odwołującego. Niewystarczające jest określenie w odwołaniu czynności lub zaniechania zamawiającego i wskazanie kwalifikacji prawnej, treść i zakres zarzutu wyznaczają bowiem okoliczności faktyczne, w których odwołujący upatruje...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Monitor Zamówień Publicznych"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Roczny dostęp do filmów instruktażowych
  • Cykl szkoleń online
  • Indywidualne konsultacje
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy