Dołącz do czytelników
Brak wyników

Kontrola Prezesa UZP

28 maja 2018

NR 159 (Styczeń 2018)

Nieprecyzyjny opis kryteriów

0 228

Przepisy dotyczące opisu kryteriów oceny ofert często bywają naruszane w toku postępowań o zamówienia publiczne. Wskazują na to m.in. kontrole prowadzone przez Prezesa UZP. Przykładem może być ubiegłoroczna kontrola zamówienia na dostawę samochodów zaopatrzeniowych z żurawiem realizowana w ramach projektu z unijnego Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. 

Zamawiający w specyfikacji istotnych warunków zamówienia określił dwa kryteria oceny ofert: cena – waga: 80% oraz parametry techniczne (ładowność pojazdu) – waga: 20%. W toku postępowania wykonawcy pytali zamawiającego m.in. o zdefiniowanie metody obliczania ładowności pojazdu, na co odpowiedział: Zamawiający będzie oceniał oferty na podstawie parametrów technicznych podanych w homologacji podwozia. Z kolei w odpowiedzi na pytanie wykonawcy, który wskazał, że w homologacji podwozia podane są dwa parametry techniczne – maksymalna masa całkowita i dopuszczalna masa całkowita, zamawiający poinformował, że będzie dokonywał oceny ładowności na podstawie dopuszczalnej masy całkowitej.

W odpowiedzi na kolejne pytanie wykonawcy, zamawiający wyjaśnił: W załączniku nr 5 „Oferta” w pozycji „Oferujemy samochód o ładowności...” należy podać ładowność obliczoną jako różnicę pomiędzy dopuszczalną masą całkowitą podwozia określoną w wyciągu ze świadectwa homologacji podwozia a masą własną podwozia określoną w wyciągu ze świadectwa homologacji podwozia. Zgodnie z punktem 9.2 zamawiający dokona oceny oferowanego przedmiotu zamówienia w zakresie wymagań określonych przez zamawiającego na podstawie złożonych dokumentów oraz dostępnych publicznie opisów.

Zamawiający w toku oceny ofert zwrócił się do wszystkich wykonawców z prośbą o ich uzupełnienie na podstawie art. 87 ust. 1 Pzp, przez podanie masy własnej oferowanych podwozi, określonej w wyciągu ze świadectwa homologacji.

Kłopoty z ładownością

Wykonawca W. poinformował, że zgodnie z wyciągiem ze świadectwa homologacji oferowanego podwozia jego masa własna wynosi 8100 kg, a ładowność pojazdu, liczona jako różnica pomiędzy dopuszczalną masą całkowitą podwozia, wskazaną w jego homologacji, a masą własną wynosi 13 900 kg. Wskazał przy tym, że zamawiający w żadnym punkcie SIWZ nie wymagał podania masy własnej.

Wykonawca S. z kolei poinformował, że masa własna oferowanego podwozia wynosi 7650 kg. Podkreślił ponadto, że wymaganie przez zamawiającego danych technicznych określonych w wyciągu ze świadectwa homologacji jest niemożliwe do zrealizowania, ponieważ dokument taki nie istnieje od 23 czerwca 2013 r. Wykonawca ten wskazał, że zgodnie z implementowaną dyrektywą ramową 2007/46/WE wyciąg z homologacji został zastąpiony dokumentem WE o nazwie „świadectwo zgodności” lub „świadectwo zgodności WE”.

Ważne!

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji WE nr 385/2009 dokument ten jest oficjalnym oświadczeniem, że konkretny pojazd został wyprodukowany zgodnie z wymogami określonymi w prawie Unii Europejskiej w sprawie homologacji typu, co wskazuje, iż świadectwa takie mogą być wystawiane tylko dla pojazdów wyprodukowanych. Natomiast dla produkcji przyszłej dane techniczne mogą być określone na podstawie dokumentacji technicznej producenta.

Ponadto wykonawca wskazał, że masa własna pojazdu nie występuje w świadectwie zgodności, zaś parametrem jej odpowiadającym jest masa pojazdu w stanie gotowym do jazdy, co zgodnie z dyrektywą 70/156/WE oznacza ciężar pojazdu z karoserią w układzie gotowym do jazdy (z płynem chłodniczym, środkami smarnymi, paliwem, narzędziami i przyborami, kołem zapasowym i kierowcą). Z uwagi na to, że krajowe przepisy wymagają podania m.in. masy własnej, producent bądź importer pojazdu ma obowiązek wystawić dla pojazdów kompletnych i skompletowanych „Oświadczenie o danych i informacjach o pojeździe niezbędnych do rejestracji i ewidencji pojazdów”, jednak oświadczenie to nie dotyczy pojazdów niekompletnych.

Na potrzeby kalkulacji ładowności (rozumianej tak, jak określił to w SIWZ zamawiający – jako różnicę pomiędzy dopuszczalną masą całkowitą podwozia a jego masą własną) wykonawca S. przyjął, że masę własną podwozia skalkulować można na podstawie masy w stanie gotowym do jazdy pojazdu standardowego, powiększoną/pomniejszoną o masy elementów indywidualnego pojazdu i o masę kierowcy. Wykonawca wskazał, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu jest parametrem określonym przepisami krajowymi i jest równa technicznej dopuszczalnej maksymalnej masie całkowitej pojazdu określonej w punkcie 1.6 świadectwa zgodności, z uwzględnieniem krajowych przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), zgodnie z którym dla pojazdu dwuosiowego dmc ograniczona jest do 18 000 kg, nawet gdy określona w punkcie 1.6 świadectwa zgodności masa maksymalna jest wyższa od tej wartości.

Ważne!

Wykonawca zaznaczył, że pojazdy pożarnicze nie są objęte tym ograniczeniem i maksymalna masa rzeczywista takiego pojazdu może przekraczać określony parametr, ale sposób wyliczenia ładowności wskazany przez zamawiającego nie pozostawia wątpliwości, że należało przyjąć dopuszczalną masę całkowitą (tj. 18 000 kg). Dokonał on obliczenia ładowności przez odjęcie od dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (18 000 kg) kalkulowanej masy podwozia przeznaczonego do przyszłej produkcji (7650 kg), w wyniku czego wyliczył ładowność na 10 350 kg. Taki parametr nie wystąpi w żadnych dokumentach pojazdu, stanowi bowiem zdefiniowany przez zamawiającego wskaźnik istotny w ocenie ofert.

Wykonawca D. natomiast oświadczył, że masa własna oferowanego podwozia wynosi od 5400 do 10 300 kg. Z załączonych dokumentów – specyfikacji technicznej pojazdu przekazanej przez producenta – wynika, że techniczna masa całkowita oferowanego pojazdu wynosiła 18 600 kg, dopuszczalna krajowa masa całkowita – 18 000 kg, zaś masa podwozia – 6415 kg.

Wykonawca Z. ocenił masę własną oferowanego podwozia na 7711 kg i załączył wyjaśnienia producenta, firmy IP, dotyczące masy podwozia, których treść pokrywa się z wyjaśnieniami złożonymi przez wykonawcę S., z tą różnicą, że obliczony w ten sam sposób parametr „ładowność podwozia” wobec innej wykalkulowanej masy własnej podwozia – 7711 kg, po odjęciu od dopuszczalnej masy całkowitej 18 000 kg, wyniósł 10 289 kg.

Wykonawca T. z kolei wskazał, iż masa własna oferowanego podwozia nie przekroczy 6740 kg. Ponadto dołączył pismo producenta pojazdu MT, w którym wskazano, że definicja terminu dopuszczalnej masy całkowitej jest określeniem precyzyjnym, jasno i bezsprzecznie odróżniającym się od definicji maksymalnej masy całkowitej i dla pojazdów dwuosiowych nie może przekroczyć 18 000 kg. Oferta producenta dla wykonawcy określała dmc na 18 000 kg oraz masę własną podwozia na 6740 kg.

Poprawa omyłek

Zamawiający poinformował wykonawców D. i W., że w trybie art. 87 ust. 2 pkt 3 Pzp dokonał poprawy omyłek w ich ofertach, wskazując, iż zgodnie z odpowiedziami zamawiającego i wyjaśnieniami wykonawców w zakresie treści złożonych ofert dotyczącymi masy własnej podwozia wyliczenie ładowności powinno mieć charakter równań:

  • w ofercie wykonawcy D.: 18 000 kg – (minus) 6415 kg = 11 585 kg,
  • w ofercie wykonawcy W.: 18 000 kg – (minus) 8100 kg = 9900 kg.

W związku z tym zamawiający zmienił w ofercie D. zapis z: Oferujemy samochód o ładowności 8,6 ton na zapis: Oferujemy samochód o ładowności 11,585 tony, natomiast w ofercie W. zapis: Oferujemy samochód o ładowności 13,9 tony na zapis: Oferujemy samochód o ładowności 9,9 tony.

Ważne!

Wykonawca W. poinformował zamawiającego, że nie wyraża zgody na poprawienie jego oferty w ten sposób, ponieważ złożona przez niego oferta jest zgodna z postanowieniami SIWZ, wyjaśnieniami do specyfikacji oraz przepisami ustawy i nie podlega odrzuceniu. Zamawiający zdecydował o odrzuceniu – na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 7 Pzp – oferty wykonawcy W. wobec braku wyrażenia zgody na poprawienie omyłki polegającej na niezgodności oferty ze specyfikacją.

Wykonawca W. złożył odwołanie do Krajowej Izby Odwoławczej, ta zaś wydała wyrok, w którym uwzględniła odwołanie, nakazała zamawiającemu unieważnienie czynności wyboru oferty najkorzystniejszej, unieważnienie czynności odrzucenia oferty wykonawcy W. oraz nakazała dokonanie wyboru oferty spośród ofert niepodlegających odrzuceniu. W uzasadnieniu wyroku Izba wskazała, że z wyjaśnień zamawiającego poczynionych na rozprawie i zawartych w odpowiedzi na odwołanie wynika, iż zamawiający określeni...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Monitor Zamówień Publicznych"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Roczny dostęp do filmów instruktażowych
  • Cykl szkoleń online
  • Indywidualne konsultacje
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy