Gwarancja ubezpieczeniowa jest – obok gwarancji bankowej – jedną z najczęściej stosowanych form wniesienia wadium oraz zabezpieczenia należytego wykonania umowy. Mimo jej powszechnego wykorzystywania przepisy nie rozstrzygają jednoznacznie, w jakiej formie powinna zostać wystawiona i złożona, co znajduje odzwierciedlenie w rozbieżnościach orzecznictwa i poglądów doktryny. Autor analizuje najważniejsze problemy związane z formą gwarancji ubezpieczeniowej w świetle art. 97 ust. 10 oraz art. 134 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy – Prawo zamówień publicznych.
Autor: Włodzimierz Dzierżanowski
Usługi prawnicze sklasyfikowane we Wspólnym Słowniku Zamówień Publicznych (CPV) pod numerami 79100000-5–79140000-7 należą do tzw. usług społecznych podlegających przewidzianej w dyrektywach unijnych uproszczonej procedurze udzielania zamówień. Zamawianie tych usług bywa problematyczne, szczególnie gdy nie są one jeszcze dostępne dla zamawiającego, gdyż ich wykonawca dopiero ma być wyłoniony.
Rok 2021 był to dziwny rok, w którym rozmaite znaki na niebie i ziemi zwiastowały jakoweś klęski i nadzwyczajne zdarzenia1. Jedno takie zdarzenie/klęska (niepotrzebne skreślić według własnego uznania), wystąpiło już 1 stycznia 2021 r.
W projekcie ustawy z dnia 21 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw – zaproponowano szereg zmian obowiązującego Prawa zamówień publicznych (de lege lata). Warto więc przeanalizować i ocenić postulaty (de lege ferenda) dotyczące zamówień publicznych.1
Gwarancja bankowa oraz ubezpieczeniowa to najbardziej powszechne formy składania wadium w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Częstotliwość ich wykorzystywania nie doprowadziła jednak, jak dotąd, do jednoznacznych konkluzji co do treści i formy gwarancji.
Z dr Włodzimierzem Dzierżanowskim - prezesem Grupy Doradczej Sienna Sp. z o.o. rozmawia Elżbieta Cierlica
Zarówno w polskich, jak i wspólnotowych przepisach o zamówieniach publicznych, poza celami zasadniczymi, jakimi są ochrona konkurencji i racjonalność wydatków publicznych, występują dodatkowe cele. Są to: stymulowanie rozwoju ekonomicznego, wyrównywanie różnic w rozwoju pomiędzy regionami, rozwój rynku pracy i zapewnianie odpowiednich standardów zatrudnienia, wsparcie grup marginalizowanych społecznie, ochrona środowiska, cele kulturalne.
Uczestnicy postępowań o udzielenie zamówienia publicznego często borykają się z koniecznością ustalania właściwej stawki VAT, która powinna zostać wliczona w cenę oferty. Wymaga to znajomości przepisów ustawy o VAT oraz umiejętności ich interpretacji.
Nowelizacja ustawy – Prawo zamówień publicznych z dnia 22 czerwca 2016 r. rozszerzyła katalog przesłanek udzielania zamówień w trybie z wolnej ręki o przesłanki odnoszące się do zawierania umów w ramach współpracy publiczno-publicznej. Przepisy art. 67 ust. 1 pkt 12–15 wchodzą w życie w dniu 1 stycznia 2017 r.
Podwykonawca to podmiot, z którym zawarto umowę o podwykonawstwo. Umowa ta, zdefiniowana w art. 2 pkt 9a Pzp, to umowa w formie pisemnej, odpłatna, której przedmiotem są usługi, dostawy lub roboty budowlane stanowiące część zamówienia publicznego, zawarta między wykonawcą a innym podmiotem (podwykonawcą), a w przypadku robót budowlanych również pomiędzy podwykonawcą a dalszym podwykonawcą.