Od dnia 18 kwietnia 2019 r. obowiązuje ustawa z dnia 9 listopada 2018 r. o elektronicznym fakturowaniu w zamówieniach publicznych, koncesjach na roboty budowlane lub usługi oraz partnerstwie publiczno-prywatnym (dalej: ustawa o e-fakturowaniu) implementująca do krajowego porządku prawnego regulacje dyrektywy 2014/55/UE.
Kategoria: Artykuły
Ustawa z dnia 9 listopada 2018 r. o elektronicznym fakturowaniu w zamówieniach publicznych, koncesjach na roboty budowlane lub usługi oraz partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U., poz. 2191), wdrażająca do polskiego porządku prawnego postanowienia dyrektywy Parlamentu Europejskiego
i Rady 2014/55/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych, nakłada na zamawiających obowiązek przyjmowania ustrukturyzowanych faktur elektronicznych.
Czy w tej kadencji Sejmu RP zostanie uchwalona nowa ustawa – Prawo zamówień publicznych? Do wyborów parlamentarnych, według harmonogramu prac Sejmu RP, pozostały 3 lub 4 trzydniowe sesje. Teoretycznie można w tym czasie przyjąć i uchwalić ustawę. W praktyce bywa różnie.
Od wielu lat publikujemy ich artykuły na łamach „Monitora Zamówień Publicznych”
lub korzystamy z przygotowanego przez nich warsztatu pracy. Najmniej
wiemy o autorach, dlatego wprowadziliśmy nowy cykl artykułów – wywiadów,
w których rozmawiać będziemy z ludźmi zamówień publicznych o ich zawodowej pasji.
Ustawa z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE – weszła w życie 4 maja 2019 r
W rozpatrzonej przez Trybunał Sprawiedliwości UE (czwartą izbę) sprawie C-54/18 wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 1 ust. 1 i dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych.
W toku postępowania odwoławczego w sprawie o sygn. akt: KIO 169/19 skład sędziowski pod przewodnictwem Dagmary Gałczewskiej-Romek zwrócił uwagę m.in. na destrukcyjną rolę rozbieżności często pojawiających się w zamówieniowej praktyce, zarówno w równolegle funkcjonujących niespójnych przepisach, jak i w dokumentach stanowiących całość przedkładanej oferty.
Zamawiający jest zobowiązany do przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego z uwzględnieniem zasad równego traktowania wykonawców, niedyskryminacji oraz uczciwej konkurencji. Aby zapewnić możliwość realizacji takich celów, ustawodawca wyposażył zamawiającego w szereg uprawnień.
Ustawa Pzp nie definiuje pojęcia rażąco niskiej ceny. Nie wskazuje też wyraźnych granic, w ramach których można byłoby ją kwantyfikować, a jedynie daje zamawiającemu wytyczne, którymi powinien kierować się przy jej wyliczaniu i wzywaniu wykonawcy do złożenia wyjaśnień oraz dowodów, które pozwalają na przyjęcie oferty.
Minęło kilka miesięcy od wejścia w życie 18 października 2018 r. przepisów zobowiązujących zamawiających do prowadzenia elektronicznie postępowań o zamówienie publiczne od progów unijnych. Czas ten pokazał, że przejście z „papieru” na „elektronikę” nie jest łatwe, tym bardziej że praktyka stosowania nowych przepisów jest różna, tak samo jak różne są orzeczenia KIO.
W celu potwierdzenia spełniania przez wykonawcę warunków udziału w postępowaniu lub kryteriów selekcji dotyczących sytuacji ekonomicznej lub finansowej zamawiający może żądać dokumentów określonych w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy w postępowaniu o udzielenie zamówienia (Dz. U. z 2016 r., poz. 1126 i Dz. U. z 2018 r., poz. 1993).