Redakcja „Monitora Zamówień Publicznych” poprosiła o przedstawienie, przepraszając za kolokwializm, hitów i kitów w zamówieniach publicznych w mijającym roku. Taka ocena, z zasady, obarczona jest znacznym zakresem subiektywizmu. Na każde pytanie dotyczące interpretacji Pzp można udzielić takiej samej odpowiedzi, czyli „to zależy”. Zasada subiektywizmu wpisana jest bowiem w zamówienia publiczne od chwili poczęcia tego systemu.
Kategoria: Artykuły
Za jeden z największych problemów, a może lepiej użyć określenia – wyzwań, zarówno dla zamawiających, jak i dla wykonawców w 2019 r., trzeba uznać pełną elektronizację postępowań o zamówienie publiczne o wartości równej progom unijnym lub większej.
W dniu 6 listopada 2019 r. Zgromadzenie Ogólne Krajowej Izby Odwoławczej uchwałą nr 3/2019 przyjęło informację o działalności KIO w 2018 r., w celu przedłożenia jej przez Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej, na podstawie art. 172 ust. 3 pkt 6 Pzp, Prezesowi Urzędu Zamówień Publicznych.
Dopuszczalność skargi głównej w przypadku zasadności skargi wzajemnej była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-333/18. Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (dyrektywa 89/665/EWG) stanowiły więc podstawę dla wydania przez izbę dziesiątą 5 września 2019 r. orzeczenia w trybie prejudycjalnym na wniosek złożony w tej kwestii przez włoską Radę Stanu.
Prawidłowe pełnomocnictwo przedłożone na wezwanie zamawiającego winno potwierdzać istnienie umocowania do dokonania danej czynności na dzień jej dokonania. Wszelkie czynności związane z uzupełnianiem i wyjaśnianiem dokumentów należy dokonywać na wezwanie zamawiającego i w wyznaczonym przez niego terminie. Tak stwierdziła KIO na posiedzeniu pod przewodnictwem Ewy Sikorskiej w sprawie o sygn. akt: KIO 1443/19.
Przewidziane w art. 24 ust. 1 i 5 Pzp przesłanki wykluczenia wykonawcy z udziału w postępowaniu przepisem art. 24 ust. 7 Pzp zostały dookreślone w wymiarze czasowym. Nastąpiło to z różnym stopniem doprecyzowania. Wydaje się, że najmniejszy poziom klarowności został zachowany w przypadku art. 24 ust. 7 pkt 3 Pzp, który odnosi się m.in. do przesłanek zakodowanych w art. 24 ust. 5 pkt 2 i 4 Pzp.
Jedną z podstawowych zasad obowiązujących w Prawie zamówień publicznych jest realizacja umowy o zamówienie publiczne przez wykonawcę wybranego przez podmiot zamawiający w procedurze zgodnej z przepi- sami Pzp.
W praktyce rozpoznawania przez Krajową Izbę Odwoławczą środków ochrony prawnej można zauważyć oszczędne formułowanie przez odwołujących zarzutów, które konkretyzacji ulegają dopiero na rozprawie. Czynność ta ogranicza się albo poprzez przywołanie podstawy prawnej – normy prawa materialnego lub przepisu procedury udzielenia zamówienia publicznego – albo poprzez ogólne, pobieżne odniesienie w treści uzasadnienia odwoła- nia do określonej czynności faktycznej zamawiającego.
W ustawie – Prawo zamówień publicznych uchwalonej w dniu 11 września 2019 r. instytucja rażąco niskiej ceny została uregulowana nieco podobnie do regulacji dotychczasowych, ale można też zaobserwować pewne różnice. Czy powoduje to jednak, że dotychczasowe orzecznictwo nie będzie aktualne?
Ustawa z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych jest najobszerniejszym z aktów prawnych regulujących problematykę zamówień publicznych we współczesnej historii Polski. Jednym z wielu powodów tego stanu rzeczy jest wzrost liczby dodatkowych obowiązków nałożonych w tej ustawie na zamawiających.
Lektura uchwalonej 11 września br. ustawy – Prawo zamówień publicznych prowadzi do wniosku, iż nie jest to projekt szczególnie rewolucyjny, a zmiany nie dotkną w sposób istotny wykonawców składających oferty w postępowaniach.