Na podstawie art. 483 § 1 k.c. zamawiający może zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikającej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy. Kara umowna przewidziana w art. 483 § 1 k.c. jest swego rodzaju odszkodowaniem służącym naprawieniu szkody wyrządzonej niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązania niepieniężnego.
Kategoria: Artykuły
Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo zamówień publicznych: zamawiający wszczyna postępowanie w trybie przetargu nieograniczonego, zamieszczając ogłoszenie o zamówieniu w miejscu publicznie dostępnym w swojej siedzibie oraz na stronie internetowej. Z kolei art. 40 ust. 3 Pzp stwierdza: Jeżeli wartość zamówienia jest równa lub przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8, zamawiający przekazuje ogłoszenie o zamówieniu Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej.
Przepis art. 24 ust. 5 pkt 4 Pzp określający podstawę wykluczenia wykonawcy z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy został wprowadzony ustawą nowelizującą z czerwca 2016 r. i stanowi wdrożenie do porządku krajowego regulacji art. 57 ust. 4 lit. g dyrektywy klasycznej.
Do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej podstawę wykluczenia wykonawcy, który przedstawił zamawiającemu nieprawdziwe informacje, stanowił art. 24 ust. 2 pkt 3 Pzp. W obowiązującym stanie prawnym ustawodawca wyodrębnił dwa rodzaje nieprawdziwych informacji, które mogą zostać złożone w postępowaniu i wprowadził dwie podstawy obligatoryjnego wykluczenia wykonawcy z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.
Przepisy ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji nakazywały, aby oświadczenia i dokumenty składane w postępowaniu o udzielenie zamówienia potwierdzały spełnianie warunków udziału i brak podstaw do wykluczenia najpóźniej na dzień, w którym upływał termin składania ofert lub wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu.
Problem związany z warunkami udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego stawianymi konsorcjum do nowelizacji Pzp z dnia 22 czerwca 2016 r. występował w orzecznictwie Krajowej Izby Odwoławczej raczej sporadycznie, przede wszystkim z uwagi na brzmienie art. 23 ust. 3 Pzp, który nakazywał stosować do wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia odpowiednio przepisy dotyczące wykonawcy.
Krajowa Izba Odwoławcza została powołana ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 82, poz. 560) jako stały organ wyłącznie właściwy do rozpoznawania w pierwszej instancji odwołań od niezgodnych z prawem czynności lub zaniechań zamawiających w postępowaniach o udzielenie zamówień publicznych.
Zgromadzenie Ogólne Krajowej Izby Odwoławczej, uchwałą nr 1/2018 z dnia 14 czerwca 2018 r., przyjęło roczne sprawozdanie z funkcjonowania KIO, w celu przedłożenia go, na podstawie art. 172 ust. 3 pkt 6 ustawy – Prawo zamówień publicznych, Prezesowi Urzędu Zamówień Publicznych.
Uczestnicy postępowań o udzielenie zamówienia publicznego często borykają się z koniecznością ustalania właściwej stawki VAT, która powinna zostać wliczona w cenę oferty. Wymaga to znajomości przepisów ustawy o VAT oraz umiejętności ich interpretacji.
Prawidłowe planowanie jest warunkiem koniecznym, choć dalece niewystarczającym, do właściwej realizacji inwestycji, a nawet szerzej – jest elementem koniecznym do skutecznego zarządzania, w tym również w zamówieniach publicznych.
Jedną z najbardziej istotnych kwestii będących przedmiotem nowej koncepcji Pzp jest uregulowanie w sposób jednoznaczny obowiązków dokumentacyjnych po stronie wykonawcy i reguł związanej z nimi weryfikacji dokonywanej przez zamawiającego.
Czy proponowane w Koncepcji nowego Prawa zamówień publicznych regulacje w zakresie umów stanowią realizację zabezpieczającą prawa wykonawców i zamawiających? Ten problem wymaga szczegółowej analizy, gdyż ma ogromne znaczenie w funkcjonowaniu systemu zamówień publicznych.