Przepisy dyrektywne dotyczące transakcji wewnętrznych i ograniczające się w ten sposób do określenia warunków, jakich powinna przestrzegać instytucja zamawiająca, jeżeli zamierza zawrzeć transakcję wewnętrzną, skutkuje jedynie upoważnieniem państw członkowskich do wykluczenia takiej transakcji z zakresu zastosowania dyrektywy 2014/24. W konsekwencji przepis ten nie może pozbawiać państw członkowskich swobody uprzywilejowania jednego sposobu świadczenia usług, wykonywania robót budowlanych lub dostaw, ze szkodą dla pozostałych. Takie stwierdzenie sformułowano w Trybunale Sprawiedliwości UE (dziewiątej izbie) w ramach postanowienia przyjętego w sprawach połączonych od C-89/19 do C-91/19.
Kategoria: Artykuły
Nie można wyciągać wobec wykonawcy konsekwencji z tytułu zaniechania poszukiwania aktywności zamawiającego na platformie w sytuacji, gdy wykonawca nie otrzymał powiadomień o takiej aktywności, skoro system powiadomień został utworzony właśnie po to, aby nie było konieczne nieustanne monitorowanie, czy na platformie pojawiła się jakakolwiek korespondencja – stwierdziła KIO, orzekając w sprawie o sygn. akt: KIO 415/20 pod przewodnictwem Anny Chudzik.
Wyniki kontroli Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych ujawniły liczne przypadki naruszeń art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia – Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1843), wprowadzonego ustawą z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy – Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 1020)1.
Celem każdego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego jest wyłonienie wykonawcy, który gwarantuje należyte wykonanie zamówienia. Z tego względu doświadczenie wykonawcy stanowi istotne kryterium kwalifikacji podmiotowej, bowiem umożliwia zamawiającemu sprawdzenie predyspozycji oferentów do rzetelnej realizacji danego zamówienia.
Podstawę wykluczenia stanowią okoliczności, gdy zamawiający jest w stanie jednoznacznie stwierdzić nieprawidłowość podanych informacji. Sam fakt, że dany parametr nie spełnia wartości granicznej, nie przesądza o uznaniu, że zamawiającemu złożono nieprawdziwą informację mającą lub mogącą mieć wpływ na wynik postępowania i stanowiącą podstawę do wykluczenia wykonawcy – orzekła Krajowa Izba Odwoławcza.
W ramach kontynuacji analizy dotyczącej praw i obowiązków zamawiających, na podstawie reguł udzielania zamówień publicznych, które zawarte są w ustawie z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych i będą obowiązywać od 1 stycznia 2021 r., w niniejszym artykule przyjrzymy się, co nowego czeka zamawiających na etapie poprzedzającym wszczęcie procesu w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego. Zbadamy, czy ustawodawca, a jeśli tak, to w jakim zakresie, przewidział nowe prawa i/lub obowiązki dla podmiotów zobligowanych do stosowania Prawa zamówień publicznych.
Ustawa z dnia z 11 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 2019), mająca obowiązywać od dnia 1 stycznia 2021 r., zmieniła definicję wykonawcy. Dotychczas wykonawcą była wyłącznie osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która ubiega się o udzielenie zamówienia publicznego, złożyła ofertę lub zawarła umowę w sprawie zamówienia publicznego. W nowej ustawie rozszerzono tę definicję na wzór europejski, o osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która oferuje na rynku wykonanie robót budowlanych lub obiektu budowlanego, dostawę produktów lub świadczenie usług.
W dniu 4 marca 2020 r. oficjalnie potwierdzono w Polsce pierwszy przypadek zarażenia koronawirusem SARS-CoV-2. Od tego dnia sytuacja zmienia się bardzo dynamicznie. Nieprzewidywalność i szybkość rozwoju epidemii zaskoczyła zarówno zamawiających, jak i wykonawców. Działania podjęte przez rząd, polegające na wprowadzeniu stanu epidemicznego, a następnie stanu epidemii i dalsze obostrzenia, takie jak np. zakaz opuszczania bez potrzeby domu czy zamknięcia sklepów i punktów usługowych, należy z punktu zapobiegania rozprzestrzeniania się wirusa ocenić pozytywnie.
Obowiązująca ustawa – Prawo zamówień publicznych nie określa szczególnych rozwiązań związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem czy zwalczaniem chorób zakaźnych. Nie oznacza to jednak, że wprowadzenie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, o których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1239 ze zm.), nie oddziałuje na podejmowane przez zamawiającego decyzje dotyczące postępowań o zamówienie publiczne.
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374) oraz ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ww. ustawy (Dz. U. z 2020 r., poz. 568) wymagają stosowania z uwzględnieniem wprowadzenia stanu zagro- żenia epidemicznego1 i stanu epidemii2, o których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1239 ze zm.).
W stanie epidemii zamawiający próbują podejmować szereg działań mających na celu ochro- nę zarówno swoich pracowników, jak i innych osób biorących udział w prowadzonych postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego, w tym poprzez tzw. kwarantannę ofert złożonych pisemnie, która polega na odroczeniu momentu otwarcia oferty.