Kategoria: Artykuły
W sprawie o sygnaturze C-521/18, mającej za przedmiot wniosek złożony przez regionalny sąd administracyjny dla Lacjum (Włochy) o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, Trybunał Sprawiedliwości UE odniósł się do kwestii dotyczących działalności związanej ze świadczeniem usług pocztowych, która jest uregulowana w ramach dyrektywy 2014/25/UE.
W dniu 2 grudnia 2020 r. Trybunał Konstytucyjny rozpoznał skargę konstytucyjną spółki ASTWA o zbadanie zgodności z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 623 ze zm.) w zakresie, w jakim wprowadza wymóg uiszczenia opłaty sądowej od skargi na orzeczenie KIO w takiej wysokości, która może uniemożliwić wniesienie tego środka zaskarżenia oraz rozpatrzenie sprawy przez sąd powszechny z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Przedstawiamy poniżej wybór wyroków Krajowej Izby Odwoławczej, które zostały wydane w grudniu 2020 r. Ich analiza powinna ułatwić interpretację nowej ustawy
– Prawo zamówień publicznych.
Wykonawcy należący do tej samej grupy kapitałowej, składając oferty – jeden w 8. częściach, drugi w 7. częściach – uzyskaliby łącznie zamówienie w 15 częściach. Zatem jedna grupa kapitałowa uzyskałaby całość zamówienia, a zastrzeżenie zamawiającego zawarte w SIWZ byłoby fikcją. Doprowadziłoby to do naruszenia konkurencji w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego – orzekła Krajowa Izba Odwoławcza.
Definicja dokumentu elektronicznego zamieszczona jest w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylającym dyrektywę 1999/93/WE (Dz. Urz. UE L 2014.257.73), tzw. rozporządzeniu eIDAS.
Ustawa z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2019 oraz z 2020 r., poz. 288, 1492 i 1517) wprowadza istotne zmiany w procesie udzielania zamówień publicznych. Ich modyfikacja wymagać będzie wypracowania nowych nawyków zarówno przy przygotowaniu, jak i przeprowadzeniu i udzieleniu zamówienia publicznego. Konsekwencją tych zmian są nowe obowiązki, jakie ustawodawca nałożył na zamawiających podczas udzielania zamówień publicznych (art. 22 Pzp).
Prawo zamówień publicznych poprzez obowiązek składania ofert w formie i postaci elektronicznej radykalnie odmieniło zarówno dotychczasową formułę otwarcia ofert, jak i wszystkich powiązanych czynności zamawiającego.
Kluczowym aktem wykonawczym do nowego Prawa zamówień publicznych jest rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 23 grudnia 2020 r. w sprawie podmiotowych środków dowodowych oraz innych dokumentów lub oświadczeń, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy (Dz. U. poz. 2415).
Fakultatywne podstawy wykluczenia zostały w nowej ustawie Pzp uregulowane w art. 109 Pzp. Dostosowano je do podstaw wskazanych w art. 57 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE w celu ułatwienia wykonawcom wypełniania jednolitego dokumentu, który odzwierciedla regulacje unijne.
Analizując zasady i możliwości złożenia odwołania do Krajowej Izby Odwoławczej, należałoby na wstępie określić, jakie zasady obowiązują w zakresie środków ochrony prawnej w sytuacji, gdy postępowanie zostało wszczęte na podstawie przepisów ustawy Z DNIA 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych Albo odwołanie zostało wniesione do 31 grudnia 2020 r. lub wcześniej, ALBO odwołanie – składane było po 1 stycznia 2021 r.
W ustawie z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2019 z późn. zm.), obowiązującej od 1 stycznia 2021 r., w znacznie szerszym zakresie, niż poprzednio, uregulowano zagadnienia dotyczące odbycia wizji lokalnej.